فقط کمی بیشتر فکر کن

هدیه میكنن ابرای بهار
در گوهر آسمونی رو

از تو باغچه ها میخونن گلا
باز ترانه مهربونی رو

از كوچه میاد باز صدای پاش
میزنه به شیشه با قطره هاش

میپچه صداش توی هر خونه
باز بارونه

بارونه بارونه
بارونه بارونه

ابرا پاك میكنن از غبار غم
بوی تازگی میده سبزه زار

دونه های شبنم تو برگ هر
شاخه گلی مونده یادگار

بیا تا بارون باشیم
تا كه از غبار غم پاك كنیم دلهارو
تا كه از عاطفه سیر آب كنیم گلهارو

تا مثل رنگین كمونا موقع رفتن بارون
توی آسمون دلها بمونن خاطره هامون

بیا تا بارون باشیم بیا تا بارون باشیم

خدایا… میخواهم اعتراف کنم
دیگرنمیتوانم ، خسته ام
من امانت دارخوبی نیستم
“مراازمن بگیر”
مال خودت
من نمیتوانم نگهش دارم….

 اخلاقم گنده؟به خودم مربوطه!

غرورماز حد گذشته ؟به خودم مربوطه!

تمام زندگیم خودخواهانست؟زندگیه خودمه!

از خیلیا متنفر شدم؟به خودم مربوطه!!! 

دوسدارم تنهاباشم؟حس خودمه! 

از روابط فامیلیه الکی خوشم نمیاد؟

سلیقه ی خودمه!

با یه تلنگرو حرف کوچیک به هق هق میافتم؟؟؟؟

دردخودمه!

خیلیارو فراموش کردم؟ 

حافظه ی خودمه!

چرا دلم دیگه هیچی نمیخواد؟؟

دل خودمه!اینجوری راحته! 

اصلا دلم میخواد اینجوری باشم

!!!!

مجبور به تحمل من نیستید 

راحتم بذارید...زندگیهخودمه...

 دلم می خواهد بخوابم…..

مثل ماهی تنگ که چند روزیست روی آب خوابیده است…

پچ ِ پچ ِ باران را می شنوی؟

عاشقانه هایش را برای تو فرستاده ست!

گاه در کوچه می رقصد و پای کوبی می کند!

گاه شیشه ی ِ پنجره ی ِ اتاقت را می نوازد…

و برای قدم زدن، می خواندت

برخیز و خویش را از غمی که تا مرگ ِ احساس می بردت، رها ساز

خیس شو در بارانی که روحت را طراوات می دهد

باران، همه بهانه است

موهبتی ست از سوی ِ خدا

گاه، خدا نیز بهانه می کند

و  مست می شود

برای بارش ِبوسه هایش

و تا آغوش بکشد تو را

از همه ی ِ آن لرزه گناهانی که سبب ِ اندوهت می شوند

آری، سروده ام را بگذار به حساب ِ تب و هذیان

اما باور دار که

آغوش ِ او بسیار بزرگ است ...